 | 
Çok küçüktüm. O'nu tanıdığımda. Kimi zaman büker
boynunu, hüzünlenir. Kimi zaman içine kapanır,
gizemlidir. Sevinçlidir kimi zaman neşe verir etrafa...
Çok mutludur.
Kimden mi söz ediyorum?
Papatyadan tabii ki... Hani Gençliğimizin baharında
bize öteki yüzünü gösteren sırdaşımız, arkadaşımız,
ümitlerimiz olan papatyadan.
Seviyor... Sevmiyor... Derken, bize yaranabildi mi sanki? Yolup bir kenara atmadık mı? Kimi zaman
kızmadık mı, küsmedik mi? Önde olan hep bizim
duygularımızdı. Ama o bize hiç küsmedi, kırılmadı.
Vefasını hiç esirgemedi. Üstelik hep gülümsedi ve
boyun büktü önümüzde. Onun da ağlayabileceğini hiç
düşündünüz mü?
Yağmur dışında papatyaları sulayan nedir sizce? Tabii
ki gözyaşlarıdır. Yani, papatyaların kendi
gözyaşları...
Bu gözyaşlarını fark edenler de çiçek ruhundan anlayan
duyarlı ve hassas kimselerdir. Güneşin doğuşunu,
doğanın uyanışını çoğumuz izlemişizdir. Kurtlar,
kuşlar ve çiçekler de uyanır güneşle birlikte. Tabii
bir de bizim Papatya. Ama Bayan Papatya herkesten
gizlediği dertlerini, kederlerini, hüzünlerini,
üzerinden atıp çevreye neşeli görünme çabasındadır.
Ağlamak ve rahatlamak ister.
Üzerinde ki çiğ taneleri gözyaşı olmuştur ona. Ağla
papatya... Ne olur sıkma kendini. Koy ver gitsin
gözyaşlarını... Ağla...
Siz hiç ağlayan papatya gördünüz mü? Çiğ tanelerinin,
papatyanın beyaz yaprakları arasından süzülmesi neye
benzer bilir misiniz? Tabii ki çok güzel bir hanımın
uzun kirpikleri arasından dökülmeye çalışan
gözyaşlarına... Eğer bu anı görseydiniz, eminim ki
etkisinden hiç kurtulamazdınız...
|
